Ko slika?

Autorka se u tekstu kreće kroz sve faze stvaralaštva Dušana Gerzića Gere. U fokusu su likovne analize samih dela, govori se o dominantnim temama i motivima, o ključnim stilskim postupcima i tendencijama, kao i o vezi sa ,,vanumetničkim’’ elementima – društvenom i ličnom istorijom. Navodnici su tu poštujući perspektivu Umetnika, u kojoj granica između pojmova umetnost i život ne postoji. A ta se perspektiva, ili bolje reći percepcija, da osetiti-pročitati u čitavom nizu Gerinih (auto)poetičkih iskaza, mislima o umetničkom stvaranju i umetniku uopšte. O odsustvu granice svedoči i Gerina umetnička multimedijalnost koja je, iako opšta odlika epohe u kojoj je umetnost već neotuđivo aktivna sila i u praktičnim i u kontemplativnim sferama života, u njegovom opusu ipak bila obeležena individualnim putem; a to znači beogradskom scenom osamdesetih, ali i nekim dubljim slojevima uvek preispitivanog identiteta (dobar primer je vizantijsko nasleđe u okviru njujorške faze). Gerino slikarsko putovanje, kao tipično putovanje heroja, bilo je ciklično: Beograd-Pariz-Njujork-Pariz-Beograd. ,,Beograđanin, slikar, svetski putnik’’ je tako, gotovo sudbinski, ili makar karakterno, bio u iskušavanju odnosa Ja-Drugi. Na tom testu je i umetnost sama, uz koju umetnik opstojava u odnosu između Jednog i Mnoštva: