Miš koji pegla

Miš koji pegla Bore Ćosića je poetsko-esejistička proza o propadanju prostora i civilizacije, granicama sveta i savremenom čoveku.

U ovom delu prostor nije samo fizička pozornica radnje, već nosilac značenja, simbol kolektivnog pamćenja i tihe dekadencije. Napušteno tenisko igralište, koje se postepeno pretvara u zapušteno smetlište, služi kao snažna metafora sveta koji gubi svoju strukturu, pravila i svrhu. Ćosić koristi fragmentarnu naraciju, bogat jezik i suptilnu ironiju kako bi prikazao kako se civilizacijski poredak urušava neprimetno, gotovo prirodno.

Granice koje su nekada bile jasno ucrtane — linije terena, mreža po sredini, podele prostora — brišu se, baš kao i granice između kultura, ideologija i istorija. Ostaje samo simbolična mreža koja i dalje deli svet, iako obe strane postaju jednako zapuštene. Autor kroz ovaj prostor promišlja savremeni identitet, tranziciju, beskućništvo i kolektivnu dezorijentaciju.

„Miš koji pegla“ nije klasična narativna proza, već misaoni tekst koji čitaoca poziva da posmatra, tumači i preispituje. To je knjiga koja se ne čita brzo, već se upija — sloj po sloj, značenje po značenje.