Temporomandibularni poremećaji i stomatološka protetika

Važnost fizioloških okluzijskih odnosa i dalje je važan element oralnog zdravlja bez obzira na disfunkcijsko stanje stomatoloških pacijenata. Medicinski usmjereno promatranje žvačnog sustava ne smatra okluziju glavnim i jedinim uzročnikom te temeljnom koncepcijom liječenja temporomandibularnih poremećaja. Budući da je jedna od osnovnih specifičnosti čeljusnog zgloba mogućnost njegove stabilizacije mijenjanjem postojećih i nadomještanjem izgubljenih okluzijskih odnosa okluzijskom udlagom, primaran je i najkvalitetniji način zbrinjavanja pacijenata s temporomandibularnim poremećajem kod specijalista stomatološke protetike te eventualno u ambulanti educiranog stomatologa.
Muskuloskeletalni poremećaji žvačnog sustava obuhvaćeni su temeljem kliničkog stanja skupnim nazivom »temporomandibularni poremećaji«. Zbog važnosti tegoba i relativno visoke prevalencije, odmah iza karijesa i parodontopatija, objedinjuju gotovo sve stomatološke discipline. Često je potrebna i šira interdisciplinarna suradnja s mnogobrojnim medicinskim specijalnostima, zbog njezine u potpunosti nerazjašnjene etiopatogeneze i patofiziologije, a koja može biti u interakciji s drugim organima i funkcijskim sustavima ljudskog tijela…